donkeshot

وبادکنکهای سال نو

به انتشار بی رحم قرمزها می نگرم

باد      چشمانم      وآینه

با دستهایم می پوشانمم

ومی خوابانمم

درازکش این خیابان

سگ لختیست که زوزه ام می کشدش

گل از خلوت به باغ آورد ما را

راستش نزدیک به سه سال است که هیچ انگیزه ای برای پرسه زدن در این دنیای مجازی، نوشتن متن یا حتی سر زدن به وبلاگم را نداشتم؛ حالا به کدام دلیل یا دلایل بماند.

اما خبر دستگیری نسیم خسروی – شاعر و هنرمند همشهری – چنان تکان دهنده بود که طلسم این مهجوری را شکست.

نسیمی که من می شناسم دغدغه ای جز هنر و فعالیت های مدنی ندارد. پس او را با اوین چه کار. 

می ماند اندوهی مضاعف:

"بد است وقتی وضعیت اندوه بار تو ایجاد احترام کند و باعث اهمیت توشود."                                                                

                                                       ژان پل سارتر

پیش از آن که خواب روی ساعتت بریزد

              ما همدیگررا قبل از اینکه بمیریم کشتیم

من – همین من

وقتی سالهای از تو رفتن را می گذشتیم       می آمد

وچیزهایی می گفت

تا زیر این درخت / ریشه های او را چال کنم

ما همدیگر را قبل از اینکه بیدارمان کنند ....

پس بر چشمان خود عینک بزنید

         وچیزی نداشته باشید برچشم

که قبل ازبیداری ،

         مثل آنها که بیدار نباشیم / شد

وتازه از خواب بیدار شدی

درخت های در پناهت قدم را می کشیدند

تو من بودی / من لالم

وآقای آستوریاس ، همه چیز- همه چیز – همه چیزداشت

تازه اگر می خواست ، تمام دریاها را در روز

می ریخت ورق ورق    وشق ورق    وهزار تلق وتلقی که

آهن پاره ها دارند

ومی گرفت می خوابید

اما ساکت باشید / وبروید هراتاقی راکه خالی تراست بیاورید

     - زیر باران

      واگر چشمانتان چکه نمی کند / چیزی ببینید

که می خواهد این کرکره ی زنگ زده را کمی ،

نه نمی کشد / چوب است وبه این حرفها قد نمی دهد

دقت کنید    بااین خوابی که از لنگ ظهر افتاده

هر جور که بیاییم -  بیاییم

فقط پاییز را بگذاریم پشت پاهای آن مرد

خوب راه می رود

مرد  -  کدام مرد ؟

همون مردیکه.....

ها – بله / به مادرت گفتی؟

«  زن آقا مهدی خان می شوم  »

پس ، پیش از آن که باد پشت پایش بزند

ما همدیگر را پشت دروازه شاهیگان ...

همانجا که گرگ بچه کرد وشهر ،

بخدا این شهر – فایل های مخفی بسیاری داشت

درمانده تراز تمام دروازه ها / بیابان بود

روی لحاف حوا بودیم

گفتم دریا – طوفان شد

گفت الف – لال شدم

میم نام پنهان بود  / فکرش را نمی کرد

تمام خیابان بسوزد یا نسوزد  / چیزی بگیرد یا...

آقا : یک شمع نسوز

فکرش راهم نمی کرد م  / ازاین درمانگاه با

- آزمایش  h.iفلان بگذرد

: می گذشت بی شرف ،می گذشت

بخدا این شهر    بافایل های مخفی بازی کن

  ایمیل بزن – ببین

احتمال آبی شدن استخوان هایم نیست

اگر این حروف     زنده بگور ژن های کسی باشند

ماهمدیگر را پیش از آنکه مرد / داس ندارد

               بی اسب آمد   /  ’مرد   /   ’مرد

و البته من در پیچ هیچ استخوانی نشکسته ام

البته   دروغ چرا

               شکسته ام

من – همه این کارها را خودم میکرد

                            من  - او بود

                                به مرگ شما

بیرون آمدی

       وهر چه گفتم

این دفتر شعر من است نه شکارگاه

                            توخندیدی

  

هوای صاف فرصت خوبی بود

  تا بفهمم        هیچ کلمه ای در تفنگ نیست

 

تو بال زدی و

          قلب پرنده ای درچشمانت

ومن

     یک:

            تق

               دو:

                    تق

                         سه....

  

حالا به کدام سو می ریزند

آن دوچشم نجیبی ، که ما عشقبازی کردیم

                                                          

                                                ۸۳   آبان

                               

کم نیست چند بار از اسم اعظم بیفتی

1-

چقدر لخت پخش می کنی مرا       وهیچ نمی خواهی نگاهت را

که با من از چشمت افتاده        پنهان کنی

ببین   ما با همین نام تو بسیاریم         بااین فرق

که این گور خر اشتهای عجیبی به لباس من دارد

راه راه  راه  را.....

زیادی که بگویم 

عکس تورا  نام من نمی گیرد

چه اتاق بسته ای داری تو...

وآنکه پشت در است        40سال دسته کلید دارد

برای آنکه خوابش را ازپشت میله ها بیرون کنند

چند بار از چشم تو ...

چقدر از دوست داردم بیفتم

حالا که چشمم دوست دارد      لبهای فضا بند ما باشد

کم نیست ،

از دست ما نمی گیرند          تنت را

2-

بد شد    

یک قطعه از حرفهای تو   من رابرد

وبازی بدون جلب نور چشمی           از کوچه بر گشت

قیافه خنده داری داشت  سرگرد

چه می خواستی بگویم   

وقتی نفس های بریده را پا می داد     تا تو را از سینه بیفتم

با دهان باز

واسم اعظم ،  هیچ ربطی به دستبند او نداشت

3-

نه اینکه فکر کردم     اگر نفسش را بکشی میان این دیوار

می تواند    در لایه های این متن ...

صبر کنید:

پایان این صحنه را باید با هم بخوانیم :

مریم بانو – مریم بانو...

چرا باید بسترش را پهن کنی     میان این سیمهای مسی ...

مسی ، نه مسیح ،

مسیح که چندین بار صدایش را  از فرط صلیب آویخت

- وجنین اکابر کف زدند

گفتم ،

این کلماتبی گناه تر از آنند که با یک تیر خلاص میان شب پرتشان کنی

کافی است انگشتهایتان را از لای موهایش بکشید

ونگاهش را که خسته است ...

با هر اسمی که می خواهی

ببند چشمش را ،

            کودک است و

                        می خوابد  

                                                                   8/8/83

  وکسی گفت :

 (با دون کيشوت از اين جاده گذشتيم

 مجموعه شعر مهدی صمدانی ۱۳۸۲)